Ti's heel eenzaam dit proces ik kies voor mezelf en met mijn beslissing voelde ik me heel sterk ik gooide m'n maskers in de kast en stond boven iedereen. En dan gaan de maanden voorbij en ik voel me klein. Ik sta nog steeds heel sterk achter m'n beslissing zonder twijfel. Maar merk dat t vechten me opbreekt. De bekrompen geest van sommige mensen en ikke weer die zich toch weer in alle bochten wringt om t toch goed te houden. Wat is t toch makkelijk om je mening te geven zonder dat je echt weet wat er tussen de muren speelt... Ik ben teleurgesteld in mezelf, waarom toch weer die maskers? Die onzekerheid, die twijfel, waarom? Ik vecht me rot. Verberg m'n tranen, mijn verdriet, want tja ik kies hier zelf voor en dan moet t nu toch afgelopen zijn met die tranen?! Wanneer komt de dag dat ik schijt heb aan wat een ander zegt en vind? En zet ik mezelf op 1 ipv de ander. Ik ben ik en dat zou toch goed moeten zijn, m'n vriendin, m'n familie aan m'n zijde waarom blijft die mening van de rest zo belangrijk? Zucht...... T enige wat ik wil is respect voor wie ik ben en wat ik doe of het er nou mee eens bent of niet. Met m'n verstand weet ik t wel als ze me nou in m'n nachtmerrie's ook met rust laten. Die vervelende personen die ongevraagd m'n dromen binnen wandelen. Ik wil rust! Voor ons en de kids. Maar voornamelijk voor me zelf. Dus ik zeg t nu gewoon, ik kan t niet alleen... Ik heb hulp nodig!
in ogenschijnlijke rust
lijkt alles goed te gaan
met masker op weet ik de
kleine wervelingen te weerstaan
ik voel de storm
die in me woedt en
groeven ploegt in mn bestaan
dit kan echt niet verder gaan
Ik kruip niet zomaar
door het oog van een orkaan
want mn verstand zit samen
met gevoel op een vulkaan
barst maar uit en
laat de winden razen
schoon mn wereld van de dwazen
die mn vrijheid steeds belagen
