Ti's heel eenzaam dit proces ik kies voor mezelf en met mijn beslissing voelde ik me heel sterk ik gooide m'n maskers in de kast en stond boven iedereen. En dan gaan de maanden voorbij en ik voel me klein. Ik sta nog steeds heel sterk achter m'n beslissing zonder twijfel. Maar merk dat t vechten me opbreekt. De bekrompen geest van sommige mensen en ikke weer die zich toch weer in alle bochten wringt om t toch goed te houden. Wat is t toch makkelijk om je mening te geven zonder dat je echt weet wat er tussen de muren speelt... Ik ben teleurgesteld in mezelf, waarom toch weer die maskers? Die onzekerheid, die twijfel, waarom? Ik vecht me rot. Verberg m'n tranen, mijn verdriet, want tja ik kies hier zelf voor en dan moet t nu toch afgelopen zijn met die tranen?! Wanneer komt de dag dat ik schijt heb aan wat een ander zegt en vind? En zet ik mezelf op 1 ipv de ander. Ik ben ik en dat zou toch goed moeten zijn, m'n vriendin, m'n familie aan m'n zijde waarom blijft die mening van de rest zo belangrijk? Zucht...... T enige wat ik wil is respect voor wie ik ben en wat ik doe of het er nou mee eens bent of niet. Met m'n verstand weet ik t wel als ze me nou in m'n nachtmerrie's ook met rust laten. Die vervelende personen die ongevraagd m'n dromen binnen wandelen. Ik wil rust! Voor ons en de kids. Maar voornamelijk voor me zelf. Dus ik zeg t nu gewoon, ik kan t niet alleen... Ik heb hulp nodig!
in ogenschijnlijke rust
lijkt alles goed te gaan
met masker op weet ik de
kleine wervelingen te weerstaan
ik voel de storm
die in me woedt en
groeven ploegt in mn bestaan
dit kan echt niet verder gaan
Ik kruip niet zomaar
door het oog van een orkaan
want mn verstand zit samen
met gevoel op een vulkaan
barst maar uit en
laat de winden razen
schoon mn wereld van de dwazen
die mn vrijheid steeds belagen
Hoi Ilona,
BeantwoordenVerwijderenMet verbazing en ook deels ontgoocheld heb ik je verhaal zitten lezen. Wat moet het een ontzettend moeilijke tijd zijn voor jou! Ik vind het ontzettend knap dat je trouww bent aan jezelf, en aan datgene wat jij wilt. Volgens mij zet je hiermee al een belangrijke stap in het op nummer 1 zetten van jezelf. Ondanks alle verwarring, de maskers en alles wat je daarin tegenkomt op je pad. Gun jezelf de tijd, alles is een proces. Het is mooi dat je bewust bent van datgene wat je momenteel belemmerd, dat is namelijk de eerste stap om er iets mee te kunnen doen. De sleutel daartoe ligt in jouw handen, jij bepaalt het tempo en de wijze of én waarop je er iets mee wilt doen. Probeer ondanks alles vooral lief te zijn voor jezelf, dat zal het makkelijker maken om die stappen te zetten die voor nu nodig zijn! Heel veel sterkte in dit o'zo moeilijke maar uiteindelijk zo ontzettend waardevolle nieuwe hoofdstuk van je leven! Groeten Serena.