Thuisloos...

Ik loop sinds een paar weken bij hapthonoom zijn bezig met m'n gevoel en alle spanningen in m'n lijf, m'n grenzen leren aangeven. Het is soms heel moeilijk en confronterend. Vind t heel lastig als iemand zo dicht bij m'n gevoel komt laat staan erover hebben. Ik ben zo toe aan een eigen plek ik zwerf van de ene plek naar de ander geen plek die echt thuisvoelt al zijn op de ene plek m'n kinderen en op de andere plek saphira het is niet mijn plek,mijn thuis..... Zit nu alleen op de bank op zaterdagavond kinderen liggen op bed en ik voel me intens verdrietig en ook nog schuldig omdat ik ondanks dat ik bij m'n schatten ben me niet goed voel. Dit is niet meer mijn thuis ik mag hier blijven tot ik een eigen plek heb, dat is alles. De negatieve lading hier in t huis maakt me heel verdrietig, ook al heb ik deze keuze gemaakt. De muren komen hier op me af en ga zo malen hier alleen. Mis het gevoel van t genieten even alleen op de bank gewoon t gevoel dat t ok is. Het fijne gevoel als je huis lekker aan kant is en op de bank neer plof kids op bed voldaan gevoel van de dag genieten van de avond. Ik weet t die tijd komt ooit weer terug en dat ik er niets mee opschiet om bij de pakken neer te zitten maar t voelt allemaal zo negatief en een fijne avond.... Nee zo voelt t niet meer hoe overleef ik deze avond... Ti's heel makkelijk om een slaappilletje te nemen en m'n bed in te duiken en misschien moet ik dat maar doen. Gewoon deze avond overslaan.... Word gek van t gemaal in m'n kop... En tegelijk denk ik iloon ni zeuren dit hoort er nu bij en hier moet je doorheen. Maar ja soms even hart luchten... Dus bij deze....

Eenzaam

Ti's heel eenzaam dit proces ik kies voor mezelf en met mijn beslissing voelde ik me heel sterk ik gooide m'n maskers in de kast en stond boven iedereen. En dan gaan de maanden voorbij en ik voel me klein. Ik sta nog steeds heel sterk achter m'n beslissing zonder twijfel. Maar merk dat t vechten me opbreekt. De bekrompen geest van sommige mensen en ikke weer die zich toch weer in alle bochten wringt om t toch goed te houden. Wat is t toch makkelijk om je mening te geven zonder dat je echt weet wat er tussen de muren speelt... Ik ben teleurgesteld in mezelf, waarom toch weer die maskers? Die onzekerheid, die twijfel, waarom? Ik vecht me rot. Verberg m'n tranen, mijn verdriet, want tja ik kies hier zelf voor en dan moet t nu toch afgelopen zijn met die tranen?! Wanneer komt de dag dat ik schijt heb aan wat een ander zegt en vind? En zet ik mezelf op 1 ipv de ander. Ik ben ik en dat zou toch goed moeten zijn, m'n vriendin, m'n familie aan m'n zijde waarom blijft die mening van de rest zo belangrijk? Zucht...... T enige wat ik wil is respect voor wie ik ben en wat ik doe of het er nou mee eens bent of niet. Met m'n verstand weet ik t wel als ze me nou in m'n nachtmerrie's ook met rust laten. Die vervelende personen die ongevraagd m'n dromen binnen wandelen. Ik wil rust! Voor ons en de kids. Maar voornamelijk voor me zelf. Dus ik zeg t nu gewoon, ik kan t niet alleen... Ik heb hulp nodig!


in ogenschijnlijke rust
lijkt alles goed te gaan
met masker op weet ik de
kleine wervelingen te weerstaan

ik voel de storm
die in me woedt en
groeven ploegt in mn bestaan
dit kan echt niet verder gaan

Ik kruip niet zomaar
door het oog van een orkaan
want mn verstand zit samen
met gevoel op een vulkaan

barst maar uit en
laat de winden razen
schoon mn wereld van de dwazen
die mn vrijheid steeds belagen