hoe gaat t nu?

Het ik is hier om mij te zijn.

Ik ben hier om te geloven in het mij,

mij zijn is iets wat niemand anders kan.

Ik word niet veroordeeld,

ik voel zelf wel wanneer ik fout zit.

Ik ben hier om mijzelf te zijn.

Dit leven doe ik!

Kijk! Ook ik val,

maar vind mezelf terug!

Het valt echt niet altijd mee maar ik kies wel steeds vaker voor mezelf!

Tuurlijk heb ik innerlijke worstelingen en voel me heel vaak schuldig vooral naar mijn kinderen toe. Want ja voor je zelf kiezen en voor je eigen gevoel kiezen heeft zo zn gevolgen, voor mezelf, voor de kinderen en voor mijn omgeving.

En t kan soms zijn dat ik onverschillig overkom, dat t lijkt of ik t allemaal zonder moeite doe maar niets is minder waar!

Het doet verdomd veel pijn, het is een rouwproces, afscheid van een groot deel van mijn leven.

En ik sta regelmatig in een overleef stand dus eigenlijk hoe onverschilliger ik doe hoe meer pijn ik eigenlijk heb maar niet wil voelen.

Ik moet nu sterk blijven juist voor de kinderen, dan liever even onverschillig dan een moeder die helemaal instort.

Ik leid een dubbel leven eigenlijk op t moment, leven in Kamerik en leven in Utrecht, het is beide net zo moeilijk als mooi en hopelijk kan ik spoedig t samenvoegen tot 1 leven.

Mn kinderen zijn alles voor me, mijn leven, mijn hart, mijn ziel en zwakke plek. Ze gaan ook zo hard nu groeien hard en worden heerlijk eigenwijs!

En zijn ook de reden waarom ik doorknok.

Niet alles is gelopen zoals t misschien zou moeten en hoe ik het had gewild maar ik doe mn best en handel in mijn beste kunnen.

Overleven, overeind blijven met rechte rug. En mn kinderen meegeven dat je moet koesteren wat je heb maar ook voelen wat je nodig heb en je hart volgen.

Ik leer elke dag nog weer zoveel, over mijzelf, mijn kunnen en wat mijn doelen zijn en hoe ik mijn leven wil invullen.

Ook dankzij mijn lieve vriendin, Saphira, die mij zoveel nieuwe kanten van mijzelf laat zien en mij support en ondersteunt in alles wat ik doe!

Voor het eerst in 35 jaar bouwt nu echt mijn zelfvertrouwen op, voelt onwennig en raar, maar het geeft me de kracht om vertrouwen te hebben in mijn kunnen en de toekomst!

Samen zijn we sterk en hebben in een korte tijd al veel bergen en dalen gezien!

Maar wat groeien wij en wat een zegen om deze groei te mogen doormaken!

Ik ben ik, en ik mag ik zijn!

Liefs Ilona