Thuisloos...

Ik loop sinds een paar weken bij hapthonoom zijn bezig met m'n gevoel en alle spanningen in m'n lijf, m'n grenzen leren aangeven. Het is soms heel moeilijk en confronterend. Vind t heel lastig als iemand zo dicht bij m'n gevoel komt laat staan erover hebben. Ik ben zo toe aan een eigen plek ik zwerf van de ene plek naar de ander geen plek die echt thuisvoelt al zijn op de ene plek m'n kinderen en op de andere plek saphira het is niet mijn plek,mijn thuis..... Zit nu alleen op de bank op zaterdagavond kinderen liggen op bed en ik voel me intens verdrietig en ook nog schuldig omdat ik ondanks dat ik bij m'n schatten ben me niet goed voel. Dit is niet meer mijn thuis ik mag hier blijven tot ik een eigen plek heb, dat is alles. De negatieve lading hier in t huis maakt me heel verdrietig, ook al heb ik deze keuze gemaakt. De muren komen hier op me af en ga zo malen hier alleen. Mis het gevoel van t genieten even alleen op de bank gewoon t gevoel dat t ok is. Het fijne gevoel als je huis lekker aan kant is en op de bank neer plof kids op bed voldaan gevoel van de dag genieten van de avond. Ik weet t die tijd komt ooit weer terug en dat ik er niets mee opschiet om bij de pakken neer te zitten maar t voelt allemaal zo negatief en een fijne avond.... Nee zo voelt t niet meer hoe overleef ik deze avond... Ti's heel makkelijk om een slaappilletje te nemen en m'n bed in te duiken en misschien moet ik dat maar doen. Gewoon deze avond overslaan.... Word gek van t gemaal in m'n kop... En tegelijk denk ik iloon ni zeuren dit hoort er nu bij en hier moet je doorheen. Maar ja soms even hart luchten... Dus bij deze....